nachtelijke ronde

reed je langs de smeulende residuen van je leven
slipte je onderweg in de gebruikelijke sporen
was de tunnel zo donker
dat je mij voor het licht aanzag
waren er zo nog van die clichés
verloor je bijvoorbeeld
je koers toen ik ons eindelijk een halt toeriep
verdwaal je tussen flatgebouwen
de halve stad tussen ons 
het continent een stille oceaan
rijd je achteruit mijn dromen binnen
om niet frontaal op mijn façade te botsen
beland je onder mijn raam weer eens dronken
verslik je je in beloftes
krijg je het nu wel gezegd
ben je alleen
wacht je ook
hoop je op verlossing
geloof je het zelf