tussen schrijftafel en berging
Hoe moeilijk is het om te beginnen. Kijk, daar begint het al. Hoe moeilijk is het om in stijl te eindigen. Hoe moeilijk is het om alles te doen wat daar tussenin zit of hoort te zitten. Daarmee gaat het natuurlijk zowel over het schrijven van een tekst, als over het leven in het algemeen.… Lees verder Hoe moeilijk is het om …
Wat liet hij achter? Een huis dat bijna van hem was, maar nog niet helemaal. Een lief dat van hem was, maar ook niet helemaal, en heel was hij ook niet. Niet bepaald. Wel heel lief, of toch soms, dat wel. Maar ook wel een beetje gebroken. Hij kon er niets aan doen, hij hield… Lees verder de waterval
Alleen nog maar bio-groenten, nam hij zich voor. Hij kon het niet helpen om naar de knipperende kerstboom in de hoek van de vroegere paardenstal -dat had hij opgevangen uit een gesprek tussen de uitbaatster en de gasten aan de grote houten tafel naast hem- te kijken. Wat een manier om het nieuwe jaar te… Lees verder nieuwjaar
Behalve een zwembroek met robots, had hij ook nog een t-shirt, een baseball-pet, een pyjama en een ontbijtbord waar robots op stonden. En op zijn kamer hield robotbehang. Dat het maar duidelijk mocht zijn voor iedereen: hij was gek op robots. Er was alleen een probleem: hij had geen echte robot. Ooit, toen hij écht… Lees verder robots
"Je moet gewoon boink denken," zei mijn vader. "En dan moet je snel iets anders gaan doen." Simpel als het klinkt, de man had gelijk. Binnen de kortste keren was ik van mijn dwanggedrag genezen, iets dat al die vijf of zes verschillende psychiaters en psychologen met hun eindeloze geleuter over g-schema's, rond-de-tafelgesprekken na het… Lees verder wat ik van mijn vader leerde
Logeren in het vakantiehuis aan het meer van Genève, aan de Franse kant. En dan dammen bouwen die het kiezelstrand deden overlopen. Tussen de stenen op zoek te gaan naar mooie gladde, platte exemplaren en die dan met een heupworp naar de horizon gooien, alsof het water een sjoelbak was, en dat die steen dan… Lees verder dat vonden we mooi
Opdracht: Bedenk een verhaal bij de foto (vanuit het belevend ik-perspectief). Het is hier stuk kouder en voller dan ik me had voorgesteld. De vrouw die voor ons staat kijkt alsof de afgelopen uren in het water alle hoop van haar hebben afgespoeld. Papa’s gezicht zegt alarmerend weinig. Hij staat naast me, nog altijd in… Lees verder Soraya
We zouden gaan wandelen, zoals dat het equivalent werd van een ‘drankje doen’ sinds het pandemisch tijdperk aanbrak (en, als je het mij vraagt, een van de weinige fijne dingen die we overhielden aan het hele debacle dat 2020 was en alles wat erna kwam). Misschien zouden we als het gezellig was alsnog wel op… Lees verder tinderdate
Bijwerking van het afstandsonderwijs: slapeloze nachten. Het lijkt niet uit te maken hoe moe ik ben - ik doe geen oog dicht. Vandaag liet ik mijn leerlingen 'elfjes' schrijven: korte gedichtjes van elf woorden op basis van een voorwerp, kunstwerk of afbeelding. Hierbij, in elf woorden, een kleine ode aan de boeken op mijn nachtkastje.… Lees verder kleine ode aan de boeken op mijn nachtkastje
Hij zag het ding liggen en dacht - nee, hij dacht niets. Hij zag het ding liggen en hij wist, hij voelde de overtuiging van dat moment in zijn hele lichaam, het kwam vanuit zijn tenen en trok door zijn benen naar zijn heupbotten, zengde door zijn ruggengraat, spreidde zich uit door zenuwen, spieren, zijn… Lees verder
Mijn ouders zijn samen op seksweekend in Sjakamakka, en ik mocht alleen thuisblijven. Mijn ouders zeg ik, maar ik bedoel eigenlijk mijn moeder met haar vriend, haar huidige vriend die ze pas twee maanden heeft. En dat is ook waarom ze op vakantie zijn samen, want nú zijn ze nog verliefd. Zo gaat het elke… Lees verder Yara
De vrouw heeft het te druk en ze heeft het gevoel dat ze niet het leven aan het leven is dat ze zou willen leven. De vrouw belt haar ex. Ze voelt iets terwijl ze praten. Het is fijn om zijn stem te horen. Ze voelt iets van her- en daarmee, denkt ze, iets van… Lees verder de componiste
De laatste tijd heb ik nogal eens een neiging tot sentimentaliteit. Zeker nu ik veroordeeld ben tot thuisblijven vanwege een -jawel- besmetting met het coronavirus, wil ik nogal eens beginnen wroeten (lees: zwelgen). Wroeten in zaken van het verleden, bijvoorbeeld. Of wroeten in de krochten van mijn persoonlijkheid. Wroeten in de hele huidige dispositie ervan;… Lees verder herinneringen aan een reis
Het begint met een dans. Met een tango, om precies te zijn. Dagenlang draaien jij en de tafel om elkaar heen in een spel van aantrekken en afstoten. Je gaat zitten, alleen maar om na een paar minuten terug op te staan en van de tafel weg te lopen. Je pakt je pen op, legt… Lees verder ‘verhaalzwanger’ – een definitie
Gisteren schreef ik in mijn dagboek een passage die mij door de inhoud deed denken aan een brief die ik maanden geleden schreef, aan Frida Kahlo. Hoewel er al veel (ja, té veel hoor ik u denken) gezegd en geschreven is over het leven van K., deel ik de brief hier tóch in de hoop… Lees verder brief aan frida k.
Staats Secretaire 